Психолошките обрасци од детството имаат големо влијание на тоа како ние ги обработуваме емоциите и се однесуваме кон храната како возрасни.
Многу луѓе се научени да користат храна како утеха или награда кога биле деца.
На пример, ако децата се чувствуваат повредени или депресивни, родителите понекогаш им даваат слатки или омилени јадења како начин да ги смируваат или да ги наградуваат.
Оваа врска помеѓу храната и утехата може да се вкорени и да трае со години.
Во зрелоста, кога се соочуваме со стрес, анксиозност или други емоционални потешкотии, природно се враќаме кон овие обрасци од детството. Ако сме научени дека храна ни помага да се почувствуваме подобро, ќе посегнеме по неа во моменти на емоционална болка, наместо да се справуваме со самите емоции.
Токму затоа, многу луѓе кои се соочуваат со емоционално јадење, всушност се обидуваат да ги пополнат емоционалните празнини, а не да задоволат физичка потреба за храната.
Ова е важно да се разбереме, бидејќи само кога ќе ги препознаеме овие навики, ќе можеме да почнеме да ги менуваме.
Првото нешто што треба да направиме е да идентификуваме кога јадеме од емоционални причини и да најдеме нови, попозитивни начини за справување со емоциите.
Leave a Reply